sileyda

yer:hayrabolu devlet hastanesi
saat:00:50

en sakin anlardan birinde kapıdan zaten sürekli konvülzyon geçiren bir epilepsi tanılı çocuk yine kolları bacakları kasılarak acil servise getirildi. ben tam da o anda odamda sigaramı yakmış ışıkları kapatmış bir 5 dk dinleneyim diyordum. hocam çabuk gelin şeklinde sigaramı nasıl söndürdüğümü bilemeden yanlarına gittim. zaten hemşire arkadaşlarım benden daha temkinli ve hazırlıklı bu vakalara. hemen ben gelmeden başlamışlar oksijene ve iv yol açmaya o arada diazemini yaptık, sileyda hala kasılıyor. anne gözyaşları içerisinde. bu hasta daha geçen günlerde bana gelmişti ateş düşürücü yazmaya, yine nöbet geçirmesin diye. sileydanın dudakları morarmaya başladı ilkin. hemen ağzındaki sekresyonları temizledik, oksijenine devam ettik. bu arada iv yol bulmak da zor oldu. bense o anda hatırlamaya çalışıyorum fenilbutazon hangi ilaçta vardı. tus ççu gençliğiz ya, birara bakmıştım bunun yerine elimizde ne var adım gibi biliyordum aslında ama o anda aklımdan hepsi uçuverdi. hemşire hanımların ufak desteğiyle dormicum a başladık. 5dk içinde kasılmaları azaldı ama hala nefes almakta zorluk çekiyordu. hemen anestezistimizi aradık entübe etsek mi beklesek mi.. bunlar olurken o kadar çok gerildim ki, konuya tam olarak hakim olamamktran , bürokrasiye yeni yeni ısınan biri olmaktan dolayı inanılmaz gerildim. hemen tekirdağ ve edirne yi aramaya başladım nakil için. bunun iç.in biraz vakit kaybettik daha sonra beklememem gerektiğini onalrın bakmak zorunda olduğunu söylediler bizim memurlar. sağolsunlar o kadar yardımcılar ki, başka yerde olsaydım çok zorlanırdım eminim. şimdi sadece inanılmaz gerginim. mide diye birşey kalmadı dudaklarım kurudu. kendime ancak yazarak gelebilirim diye buraya döküldüm. ilk acil ve önemli vakamdı ve hala çocuğun akıbetinden haberim yok. buralar ayaz kar kış inanılmaz. kim bilir kaç saatte gidecekler tekirdağa. umarım yolda çocuk fenalaşmamıştır, hepsi sağ salim dönerler. asla unutamayacağım bir deneyim oldu. gerçekten bir 5 yaş attım galiba. insan hayatı işte. özellikle çocuk hayatı. o kadar farklı ki. o kasılırken siz kasılıyorsunuz. bunu ancak yaşamak gerekir herhalde. bundan sonra daha hazırlıklı olacağımdan, ekibimin çok ehil olmasından dolayı içim rahat ama bu gerginlik yarın öbürgüne kadar sürer. kimseye tavsiye etmiyorum böyle pratisyen hekimliği. şimdi karar verdim ki plastik dışında benim yapmam zor. midemi aldırırsam belki:) iyi geceler hepinize. benim gecem daha uzun, uyuyabileceğimi de sanıyorum zaten hasta gelmese bile. hergün yeni bir şey öğrenmenin mutluluğu ama ağır bir mutluluk bu. neyse hepsi geçer. gaviscon liquid sen bizim herşeyimizsin:)