Benim olacaksıın!!!

Bundan bir adet istiyorum. En azından birazcık yaklaşıp dokunabilmeyi isterdim. Nerede olduğunu bulamadım ama hayranıyım. İçinde bir oda istiyorum. Bir de bu piyanoya tabure eklenmesini talep ediyorum. Hatta ileri gidiyorum. Böyle bir klinik istiyorum! *oegh ama yeter yau, biri şunu sustursun*

bebekler, doğmamış olanlar özellikle..

..ne kadar da küçük ve savunmasızlar. Kadın doğum servisinde henüz ilk haftam ama şimdiden anne karnıyla gereğinden fazla uğraşmak zorunda kaldığım için aklıma takıldılar küçük yaratıklar. Bebeğin kalp atışlarını izlemek için anneye bir alet bağlanıyor ultrason mantığıyla çalışan, bunu nereye koyacağını anlamak için de bebeğin kafasını hissedip karar vermek gerekiyor. O kadar acayip bir his ki o kafalara dokunmak daha anne karnındayken. Bazısı sakin sessiz hep olduğu yerde duruyor bazısı da sen dokununca hareket etmeye başlıyor ama nasıl hareket! dışarıdan görülüyor yahu yavrum sakin diyoruz anneyle beraber:)
Bir bakıma bu bebişler bana ne kadar da doğaya ait olduğumuzu hatırlatıyor. Yani istemesek de inkar da etsek hayvanlardan sadece birkaç gen parçası uzaktayız. *en yakın akrabalarımızdan bahsediyorum tabii* Kendi egomuzda o kadar kaybolmuşuz ki unutmuşuz onlardan biri olduğumuzu. Aslında hep bir anne karnına göz atmak gerek herhalde hatırlamak için. Bildiğin yavru işte! Sana muhtaç bir yaratık. Ekonomik kriz, Çapanın yoğunluğu vs gibi etmenleri bir kenara koyabilirsek eğer bebişler güzel şeyler. Saf bencil genler:)